İki Çocuk, Bir Yurt: Gurbetin Sancıları ve Çaresizlik

Adamın başında şiddetli vazgeçilmez iz mevcuttu. Kavganın başına birkaç mühimmat parçası saplanmış; sol göz küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini yitirmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu yitirmiş. İsmi Mehmet'ti. Kavga sırasında dertli yaralar asıt olmuş mültecilerin tedavi edildiği Danimarka tesisinde birkaç ay tedavi alıyor. Sağ eli kullanamıyor, el sıkışırken sol elini kullanıyordu.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Nasır’ı tanıdım oğlu Rahman’ı okula bırakıp alırken tanımıştım. Çeşitli günler elime birçok kalem, silgi, cetvel bırakıyordu. Rahman’ın okuldan sonra eve kalemleri sahiplerinin alması bekleniyordu okulun önüne sunu ediyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Bütün çocuğun farklı bir hikayesi vardı. Bazı çocuklar savaşın etkisini hala üstesinden gelememiş aile ortamlarından geliyordu. Sık sık dövüşüyorlardı. Günlerimiz Bırakın etmeyin!” söylemekle geçiyordu.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

O çocuk başlangıç seviyesine hazırlık sınıfına başlamıştı. Okul ve evde ve aile hayatında uyum güçlüğü.

Psikolog danışmanı çabalar tesir etmedi. İdare, durumu görüşmek amacıyla Rahman’ın ailesini daveti yapmayı duyurdu.

Bütün aile hepsi birlikte gelişti. Hepsi aynı birlikte kalıyorlar. Büyük aile birlikte toplantı odalarına girdiklerinde, O çocuk düştü, “Öğretmen!” söyledi bir adım atarak dede ve ninesinin ellerini öpmeye aniden yaptı.

Dışarısı soğukken ben, çorap giymiştim. Dede, çorapsız gelmişti. Yeleğin altına giydiği beyaz renkli entarisini bileğe dek uzamış giydi. Anne ve ninesi ve annesi kapalıydı. Eğitimdeki geçmişini ifade etmeye başladığımızda, o çocuk çok koptu. Hıçkıra ağlamaya başladı. Çocuk psikolojisi gizli gizem kavramaya gayret ediyorduk.

Baba oğlu bazı zamanlar evden kaçtığını, güvenlik güçleri tarafından bulundu söyledi Anne ise, açıklayarak “Hala gözleri bilincinde olarak uyurken gece işemeye!” söyledi. O çocuk utanç içinde odadan terk etmek ne yapacağını bilmedi. Durumu fazla kültürlüce.

Konsensusla ailenin de onayıyla Rahman’ın bir rehberlik uzmanına yapılmasına karşılık buldu. Okul saatlerinde oğlu ile özel ilgilenme ile işbirliği görevi bana.

İlerleyen günlerde Rahman okulda koşarken, kapıya vurdu. Zararı olmadı fakat hissi yandı, samimi yoğun üzüldü. Rahman’ı teselli etmek için elini tutmaya kütüphane götürdüm ve onunla konuştum. Önüne beyaz kağıt bir adet boya kalemleri koydum. Bir kitap seçtim, birkaç kitap okuma görünümü görerek uzaktan Rahman’ı sessizce> izledim. Rahman, renkli boya kalemleriyle bir şeyler karalarken beni unutmuş kendi konuşuyordu. Sonra kağıt çıkarıp bana bıraktı.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. O, bir çocuk… Çok yorgun, orada kalmak istiyor istemiyor gitmek. Arkadaşları onu küçük görüyor!” dedi. O yıl yeni başka bir kurumda çalışmaya. O çocuk unuttum.

Yoldayken Nasır’la buluştum. Beni fark etti, “Hoca!” diyerek elini sarmaya çalıştı. Rahman’ı sordum, yüzü bulutlandı; bana gizlemedi. Oğul daha sonra zamanlarda çeşitli Suç olaylara karışarak yetkililer kayıtlarına işlenmiş. Ailesinden kurtarılıp problemli çocukların eğitildiği bir tane koruma yurduna gömülmüş. Bütün çalışmalarımıza rağmen Rahman’ı kurtaramayan olduk.